Gedichtenwedstrijd Begraafplaats Groene Kerk Oegstgeest

Voor de gedichtenwedstrijd is gevraagd om een gedicht in te sturen welke een relatie heeft met de Begraafplaats Groene Kerk Oegstgeest of met begraafplaatsen in het algemeen. Een aantal mensen heeft een bijdrage geleverd in de vorm van een gedicht. Helaas was het aantal inzendingen ontoereikend voor een officiële prijsuitreiking, maar de deelnemers hebben we kunnen verrassen met een attentie en een publicatie van hun inbreng op onze site.

De Wind

De wind vliegt met vlagen over ons heen

en neemt jou zomaar mee

 

Onaangekondigd verschijnt hij ten tonele

wetende dat hij pijn zal maken bij zovele

Jaren lijken ineens veel te kort te zijn

wij voelen smart maar jij had pijn

 

De wind vliegt met vlagen over ons heen

Maakte je warm en levendig en maakte je stil en koud

De wind hield er geen rekening mee

dat iedereen die jou kende ook van je houd

 

Ik kijk nu anders tegen een briesje aan

En laat hem rustig waaien

Misschien kan ik dan gaan denken

Dat jij ons toch gaat aaien.

 

Charlotte ten Wolde

 

Aardse afronding

Door deze poort naar hemel hel of niets meer

worden dromen naar het graf gedragen.

 

Hier blijven vragen om een antwoord zeuren,

vinden doden rust, vaak ook wie langs komt.

 

Hier staan bloemen die er thuis niet waren,

blijft spijt een open wond die slecht geneest.

 

Hier staan in gouden letters lieve woorden,

waar vroeger zo naar werd verlangd.

 

De dood wist nog bij elkaar te brengen

wie het leven niet meer verzoenen kon,

met woorden te mooi voor tegenspraak.

 

Soms verlies je mensen door de dood,

te vaak helaas ook door het leven.

 

Gemis en heimwee blijven aan je trekken.

 

Wim Hartog

 

Tranen

 

Ik zie de tranen in je ogen

Onderweg naar de begraafplaats

Ze vloeien tot stille waters

De sluisdeur draait om een taats

 

Ik zie de tranen in je ogen

Getuigen van geloof en hoop

De eend duikt onder water

Je denkt na over de doop

 

Ik zie de tranen in je ogen

Tijdens de preek en toespraken

Er is vorming van natuurijs

De echte liefde hoor je kraken

 

Ik zie de tranen in je ogen

Bij de plechtigheid aan het graf

De dooi zet langzaam in

Dankbaar voor alles wat ze gaf

 

Dirk van Stralen

 

Zonder iets te zeggen

voor mijn overleden broer Max

 

Ik kwam in jouw leven

In je zevende levensjaar

Zonder iets te zeggen

Zeven jaar samen

In liefde voor elkaar

Zonder iets te zeggen

Jij vertrok uit mijn leven

In mijn zevende levensjaar

Zonder iets te zeggen

Na zeven jaar

Nog altijd bij elkaar

Zonder iets te zeggen

Loes Huizing